Kamp Amersfoort 1
Hallo, wij zijn Keetje en Marloes. Wij gingen met onze klas naar Kamp Amersfoort. Dat was voor een project van DaVinci. In de tweede wereldoorlog waren er veel kampen. Die kampen waren bedoeld om mensen die tegen de Duitsers waren, te straffen. Kamp Amersfoort was daar een van. Zoals we al verteld hadden, werden mensen daar gestraft. Het was dus best een heftig, maar interessant bezoek. Onze overgrootvader heeft ook in kamp Amersfoort gezeten. Het is dus best heftig om daar rond te lopen en te beseffen hoe de mensen daar behandeld zijn en dus ook onze overgrootvader. Als je in zo’n kamp zat, werd je mishandeld en moest je hard werken.
<het monument
Toen we aankwamen kregen we een film te zien. Drie mannen die in het kamp hebben gezeten vertelden over hun ervaringen in het kamp. Dat was best emotioneel voor ze omdat ze toch een hele nare tijd hebben gehad daar. Toen de film klaar was werd de klas in twee groepen gesplitst en iedere groep kreeg een rondleider. We kregen een dodenbunker te zien. Deze was al afgebroken maar er waren lijnen geschilderd zodat je kon zien hoe klein het was. Het heet de dodenbunker omdat ongeveer 4 mensen in één cel werden gestopt en nauwelijks te eten kregen. Bij sommige cellen was geen raampje, dus sommige mensen kregen nooit licht. Een cel was ongeveer een meter bij een halve meter. Er stond meestal maar een bed in. Daarna gingen we naar de rozentuin. Het klinkt heel mooi, maar het was eigenlijk een afschuwelijke plek. Want als je iets verkeerds had gedaan volgens de Duitsers, moest je in de rozentuin gaan staan en er werd een cirkel om je heen getrokken. Zo moest je soms wel een dag blijven staan. Als je een beweging maakte moest je nog een uur langer staan. Toen liepen we naar de wachttoren die van de Duitsers was. De gids vertelde ons dat als een Duitser een gevangene doodschoot omdat hij te dicht in de buurt kwam, kreeg de Duitser twee dagen vrij. Veel Duitsers gingen toen met opzet gevangenen lokken met een sigaret. De Duitser gooide dan een sigaret in het gebied waar de gevangenen niet mochten komen en zei dat de gevangene hem op moest rapen. Omdat de gevangene in het verboden gebied kwam, mocht de Duitser hem doodschieten. Verschrikkelijk toch? Er was nog een verhaal. Een man zag voor zijn eigen ogen zijn vriend dood neer vallen. Hij was geschokt en vroeg aan een Duitser of ze hem niet weg konden halen. De Duitser werd boos en voor straf moest de man met zijn dode vriend in een kruiwagen 24 uur lang over het kamp heen en weer lopen.
Toen liepen we verder naar een soort bos. We gingen naar twee heuvels met een dal er middenin. Het zag er best mooi uit, maar het verhaal ervan was vreselijk. Het dal was met de hand gegraven door joden. Veel joden stierven door uitputting. Toen het dal eenmaal gegraven was, moest het nog glad gemaakt worden met een wals. Dat was een grote kar met grote banden eronder. De joden moesten die trekken. De wals werd de Palestina express genoemd.
Aan het einde van het dal stond een monument. Een stenen beeld van een man. Zijn ene hand was als een vuist geknepen en zijn andere hand hing slap bij zijn middel. De vuist straalde woede uit. De andere hand stond voor onzekerheid. Naast het monument lagen bloemen en steentjes. De steentjes waren van de joden. Joden leggen bij monumenten in plaats van bloemen, steentjes neer. Dat heeft met een verhaal uit de bijbel te maken.
Toen liepen we een trappetje op en gingen we naar het lijkenhuisje. Het lijkenhuisje was een huis voor de mensen die zijn overleden in het kamp. Als je dood was gegaan, werd je naar dat huisje gebracht en de familie van het lijk kreeg dan bericht dat je was gestorven. Ze konden het lijk dan komen ophalen en zelfs wassen onder een kraantje dat bij het huisje stond.
We liepen verder en kwamen weer bij het kamp terug. Dat was het einde van de rondleiding.
We vonden het heel interessant en hebben er veel van geleerd.
Keetje en Marloes Wantenaar.