Naar het Anne Frank huis
Disdag 9 juni zijn wij met de klas met de trein naar Amsterdam gegaan. Voor het project de nieuwste tijd gingen we naar het Anne Frankhuis. Anne Frank was een joods meisje en was vanuit Duitsland naar Nederland gevlucht. Ze kon goed Nederlands. Haar vader had een kruidenwinkel met een achterhuis. Toen de tweede wereldoorlog uitbrak, ging hij met zijn gezin in het achterhuis onderduiken, met nog een gezin en nog een tandarts. Anne Frank wilde later schrijfster worden, en begon een dagboek te schrijven. Uiteindelijk zijn de onderduikers toch verraden en meteen naar een kamp gebracht. Niemand heeft dat overleefd, behalve de vader van Anne, Otto Frank. Anne wilde graag dat haar dagboek uitgebracht werd en daar zorgde haar vader voor. Het is nu één van de best verkochte boeken van de wereld.
De klas was in groepjes verdeeld en ieder groepje had een ouder. De hele klas moest om kwart over 8 op het station zijn. Iedereen was op tijd en we konden al snel de trein in. In de trein gingen sommige jongens wel vervelend doen, maar verder ging alles goed. Toen we op het station van Amsterdam waren aangekomen, gingen we nog een heel stuk door Amsterdam heen lopen. Dat ging allemaal goed. Toen kwamen we aan bij het Anne Frankhuis. Er stond een hele lange rij, maar voor groepsuitjes was er een aparte ingang. We moesten eerst ongeveer 5 minuten wachten en toen mochten we naar binnen. We kwamen in een zaal waar stoelen stonden en iedereen ging zitten. Een mevrouw ging het verhaal van Anne Frank uitleggen. In de zaal hingen allerlei foto’s die met de oorlog te maken hadden. Ook foto’s van Anne Frank en haar familie. De hobby van de vader van Anne Frank, Otto Frank, was fotograferen. Het waren wel zwart-wit foto’s, maar je kon goed zien hoe ze eruit zagen. De mevrouw vertelde ook dat veel Amsterdamse huizen achterhuizen hadden. Dat wist ik nog niet, dus ik heb er veel geleerd. We kregen ook nog een soort werkblad waar foto’s op stonden van onderduikers die in het beroemde achterhuis van Anne Frank hadden ondergedoken. Daar stond Anne natuurlijk ook zelf bij. Je moest opschrijven wat de geboortedatum, sterfdatum en volledige naam was. Daarvoor kreeg iedereen een boek waar alle gestorven joden in stonden van de tweede wereldoorlog. Het was een dik boek met kleine letters, en het waren alleen joden uit Nederland, dus dat was wel heel erg.
Toen iedereen de opdracht af had, ging iedereen met z’n groepje het huis in. We gingen door verschillende kamers waar altijd wel een tekstje met informatie te vinden was. Er stonden geen meubels meer in de kamers, toen de familie ontdekt was, werden alle spullen door de Duitsers ingenomen. Otto Frank, de enige van de onderduikers die het overleefd had, wilde niet dat er geen nagemaakte meubels in het huis neergezet werden. Zo bleef het huis een beetje in het origineel. In de meeste kamers waren de gordijnen dicht, zodat oude documenten die in de kamers lagen, niet verbleekten. Uiteindelijk kwamen we in een kamer waar allemaal stukjes film werden gedraaid op kleine en grote schermen. Sommige beelden waren best heftig, je zag mensen die dood waren gegaan in kampen, gewoon over elkaar heen liggen. Dat zag er heel erg uit. Er was ook een filmpje over de beste vriendin van Anne die de oorlog had overleefd. Ze vertelde dat ze toen ze hoorde dat Anne in een kamp zat, dat ze haar meteen ging zoeken en haar ook vond. Ze waren wel gescheiden van elkaar door een hoog hek met prikkeldraad. Anne was mager en had honger, dat zag haar vriendin ook. Ze haalde meteen een pakje met brood en andere etenswaren. Ze gooide het over het hek, maar een vrouw had Anne weggeduwd, het pakje opgevangen en ermee weggerend. Heel zielig allemaal.
Aan het einde lag onder dik glas het originele dagboek van Anne Frank. Veel mensen stonden er aandachtig en lang naar te kijken, dus je moest wel wachten voordat je het dagboek kon bewonderen. Toen we uit het huis waren, gingen we naar bankjes en ging de hele klas iets eten. Toen liepen we weer naar het station en gingen we weer terug naar Soest. Ik heb veel geleerd van dit uitstapje en ik vond het heel interessant.
Van Marloes Wantenaar.